ඉස්ලාමයේ මූලික සංකල්ප
අල්-කුර්ආනය යනු මනුෂ්‍යත්වයට ළඟා කරගත හැකි පරම පරිපූර්ණත්වයේ උන්නතභාවය පෙන්වා දෙන ග්‍රන්ථයයි. මුහම්මද් (සල්) තුමා එම පරිපූර්ණත්වය තම ජීවිතයෙන් හා ක්‍රියාවන්ගෙන් ප්‍රායෝගිකව පෙන්නුම් කළ ශ්‍රේෂ්ඨතම, උසස්ම මනුෂ්‍යයා වෙති.
ඉස්ලාමීය අකීදාව (විශ්වාසය) යනු හුදු ප්‍රතිපත්ති සමුදායක් පමණක් නොවේ. එය පවිත්‍ර හදවතක්, නිදහස් චින්තනයක්, මානව ගෞරවය, එකම දෙවියන්ට පමණක් යටත්වීම සහ විශ්වීය මානවවාදය ගොඩනඟන ජීවන මාර්ගයකි.
හෘද සාක්ෂිය සහ මනසේ පාරිශුද්ධිය:
ඉස්ලාමය හුදු බාහිර වැඳුම් පිදුම් චාරිත්‍රවලට පමණක් මුල්තැන නොදෙයි. සැබෑ දේවභක්තිය (තක්වා) පවිත්‍ර හදවතක තහවුරු විය යුතුය. පවිත්‍ර හදවත් තුළිනි සැබෑ නමස්කාරයන් සහ යහපත් ක්‍රියාද බිහිවන්නේ.
දැනු‌මේ වැදගත්කම:
ඉස්ලාමය චින්තනයට, දැනුමට සහ සත්‍යය සෙවීමට ඉමහත් වැදගත්කමක් ලබා දෙයි. මේ පදනම මත මුස්ලිම්වරු විවිධ විද්‍යාවන්, කලාවන් සහ සංස්කෘතීන් ඇතුළත් ශ්‍රේෂ්ඨ ශීෂ්ටාචාරයක් බිහි කළහ. මිහිමත විසිරී ගොස් ඉගෙන ගන්නා ලෙස අල්-කුර්ආනය දැඩිව උනන්දු කරයි.
මිනිසාගේ නිදහස සහ ගෞරවය:
මිනිසා යටත් විය යුත්තේ අල්ලාහ්ට පමණි. මේ හරහා පාලකයන් හෝ ආගමික බලධාරීන් වැනි මිනිසුන්ගේ අසාධාරණ ආධිපත්‍යයෙන් ඔහු නිදහස ලබයි. තවද, තම ජීවිතය තුළ සැබෑ ගෞරවය අත්කර ගනී.
ඉස්ලාමයේ විශ්වීය ස්වභාවය:
නබි මුහම්මද් (සල්) තුමා අරාබි ජාතිකයෙකු වුවද, උන්වහන්සේ ගෙන ආ ඉස්ලාම් දහම කිසිදු එක් ජාතියකට හෝ රටකට පමණක් සීමා වූවක් නොවේ. එය මිනිස් බුද්ධිය සහ චින්තනය විශ්වීය මට්ටමින් ආමන්ත්‍රණය කරන සර්වකාලීන දහමකි.
සදකා
නබිතුමා ﷺ මෙසේ පැවසූහ: “මිනිසෙකු මිය ගිය විට, ඔහුගේ සියලු යහපත් ක්‍රියා නතර වේ. නමුත් තුනක් හැර: අඛණ්ඩ දානය, ප්‍රයෝජනවත් දැනුම, සහ ඔහු වෙනුවෙන් ප්‍රාර්ථනා කරන දැහැමි දරුවා.”
